COZZOLANI: VESPRO DELLA BEATA VERGINE E.A.
CD Recensies - C

Cozzolani: Salmi a otto, motetti et dialoghi op. 3;  Concerti sacri op. 2;  Vespro della Beata Vergine; Magnificat; Gregoriaans: Antifonen; Psalmen nr.   109, 112, 121, 126; Fasolo: Annuale che contiene tutto quello, che deve far un organista per rispondere al choro tutto l’anno op. 8.  Magnificat barokensemble o.l.v. Warren Stewart. Musica Omnia MO 0103 (3 cd’s, 2u., 39’ 41”). 1995/2001

Cozzolani: Vespro della Beata Vergine. I Gemelli o.l.v. Emiliano Gonzalez Toro. Naïve V 5472 (80’13’). 2019

Chiara Margaritha Cozzolani (1602 - ca. 1677) was een Benedictijner non uit Milaan die uit een rijke familie stamde en die daar sinds 1620 doorbracht in het Santa Radegonda klooster waar ze moederoverste werd.

Ze beschikte over een goed koor en schreef daar gewijde muziek voor.Uit wijde omgeving stroomden de mensen toe om naar deze ‘engelenstemmen’ te luisteren als deze haar gepassioneerde en extatische muziek zongen.

Wie daar voor het eerst naar luistert, zal ontdekken dat haar muziek stevig in het verleden is geworteld, maar tevens modern was voor haar tijd. Er zijn duidelijk gregoriaanse invloeden, maar de emotioneel geladen muziek bloeit soms op in kleuren en klanken die modern moeten zijn geweest voor hun tijd.  

Wie geneigd is om een vergelijking te maken met Hildegard von Bingen, dient te beseffen dat beide componisten een paar eeuwen na elkaar leefden, maar dat hun muziek wel uit eenzelfde ziel voortsproot.

Veel is in madrigaalstijl, maar soms maakte een stem zich even los uit de groep en zingt een passage die bijna een aria is.

Het Amerikaanse koor uit San Francisco van Warren Stewart dat als dubbelkoor met telkens vijf stemmen en door violone, theorbe en orgel wordt begeleid, (waaronder de Nederlandse organiste Hanneke van Proosdij), plaatst Cozzolani in een breder perspectief door haar met andere koorwerken te omringen en zorgde voor een wereldpremière, terwijl Toro zich beperkt tot Cozzolani.

Beiden laten heel idiomatische verklankingen horen. Stewart zou men minstens een keer moeten downloaden of lenen, Toro is meer om blijvend van te genieten.