SHOSTAKOVITCH: LADY MACBETH OF MTSENSK, ANISSIMOV, ROSTROPOVITCH
Shostakovitch: Lady Macbeth van Mtsensk. Galina Vishnevskaya (Katerina Ismailova), Nicolai Gedda (Sergei), Dimiter Petkov (Boris Ismailov), Werner Krenn (Zinovi Ismailov), Robert Tear (boer) e.a. met het Ambrosian operakoor en het Londens filharmonisch orkest o.l.v. Mstislav Rostropovitch. Carlton ID 56555 CLDVD (100’, 4:3, geluid 2.0, regio 1). 1978

Shostakovitch: Lady Macbeth van Mtsensk. Nadine Secunde (Katerina Ismailova), Christopher Ventris (Sergei), Francisco Vas (Zinovy Ismailkov), Anatoli Kotcherga (Boris Ismailov) en Graham Clark (boer) met het Ensemble van het Teatro del Liceu, Barcelona o.l.v. Alexander Anissimov. EMI 599.730-9 (187’15”, 16:9, geluid 2.0, 5.1 en DTS 5.1, regio 0). 2002

 

De productie van Carlton Entertainment is aan geluidskant gebaseerd op de in Londen gemaakte cd opname van Rostropovitch (EMI 749.955-2) uit 1978. Regisseur Peter Weigl, die Tschaikovsky’s Eugen Onegin aan een dergelijk procédé onderwierp, maakte namelijk in Tsjechië een lipsynchrone film van het geheel. De verfilming is heel beeldend en uiteraard veel realistischer dan wat het normale operatoneel ooit kan bieden, getuige de Siberische trektocht en de ongastvrije boerderij van Izmailov en de lichtelijk pornografisch aandoende sekstaferelen. Jammer dat er coupures zijn (het werk vergt hier slechts 100’)  en dat het uiterlijk van de toneelspelers niet steeds congruent is met de door de zangers gesuggereerde leeftijd. Wie kritisch kijkt ontkomt niet aan de indruk van manipulatie, hoe knap en boeiend de integratie van beeld en geluid ook is.

In de regie van de niet naar drieste uitersten strevende Stein Winge en met een in de ontstaanstijd passende aankleding is de goed ingespeelde, in Barcelona geregistreerde voorstelling in elk geval geloofwaardig en natuurlijk. Nadine Secunde in de titelrol van Katerina Ismailova is niet zo doorkneed in het Russisch als Galina Vishnevskaya bij Rostropovitch, maar ze is goed voorbereid en maakt de ontwikkeling van haar noodlot zingend en acterend op heel geloofwaardige manier duidelijk. De Sergei van Christopher Ventris blijft daar niet veel bij achter. De overige bezetting is meer dan adequaat, met Kotcherga (Boris) en Clark (boer) als uitblinkers. De extremen van de destijds als aanstootgevend beoordeelde muziek zijn wat getemperd en soms vraagt men zich af of alle agressiviteit ook ironisch bedoeld kan wezen. Beeld en geluid hebben een behoorlijke kwaliteit en zijn goed geïntegreerd, zodat deze mooie productie alle aandacht waard is.