LILBURN: SYMFONIEËN NR. 1-3
CD Recensies - L

Lilburn: Symfonieën nr. 1-3. Nieuw Zeelands symfonie orkest o.l.v. James Judd. Naxos 8.555862 (77’16”). 2002

Symfonieën van Nieuw Zeelandse bodem zijn schaars, maar hier zijn er dan drie die Douglas Lilburn (1915 - 2001) in 1949, 1951 en 1961 componeerde. Zijn kennis hiervoor had hij opgedaan door studie bij Vaughan Williams aan het Londense Royal College of Music rond 1939. Deze drie Symfonieën vormen naast de nodige pianowerken de kern van zijn oeuvre.

Wat we te horen krijgen zijn met veel vakmanschap geschreven, goed gestructureerde werken met persoonlijke eigenschappen. De werken zijn deels geïnspireerd door het berglandschap uit de streek waar hij leefde. Niet Vaughan Williams, maar Sibelius blijkt de grootste invloed op hem te hebben gehad. In het langzame deel van Symfonie citeert hij hem letterlijk. Maar ook Vaughan Williams wordt niet vergeten in het langzame deel van Symfonie nr. 2 en de folkloristische momenten uit de scherzi.

Pas in Symfonie nr. 3 lijkt Lilburn geheel een eigen stem te hebben gekregen, maar er zit ook een verrassende hoekigheid van de thematische cellen in die teruggaat tot Schönberg. De sfeer is er een van bezorgdheid en lichte vrees. 

James Judd presenteert dit programma als een toegewijde pleitbezorger met oog voor spanning en detail en het orkest zorgt voor een optimale realisatie.